Ben Eylem ben bu rolü oynarım

Sıcak samimi bir o kadar da mesleğine aşık…

20 yıldır Kocaeli BüyükşehirBelediyesi Şehir Tiyatroları’ndave birçok tv dizisinde yer alanEylem Tanrıver, Süleyman DemirelKültür Merkezi’nde spot ışıkları altında sorularımızı yanıtladı.

Kendi hikayesini anlattı. İşte o röportajdan satır başları…

Pek çok insan sizi gerek tiyatrodan gerek ekranlardan tanıyor.Ancak siz kendinizi nasıl tanımlarsınız?

“Ben tiyatrocu bir ailenin kızı olarak dünyaya geldim. Darülbedayi eğitimleri almış asker bir baba ve bankacı bir anne olmalarına rağmen içlerindeki tiyatro aşkı onları bu sanata yöneltmiş. Babam Ayhan Tanrıver ve annem Suna Tanrıver tiyatro sanatçısı. Babam şuan 83 yaşında ve hala drama ve diksiyon dersleri vermeye devam ediyor. Babam, Mersin Halkevi tiyatrosu ile Gölcük Donanma Tiyatrosunun kurucularından biri aynı zamanda. Dede tarafımız Arnavut. Ben İzmir’de büyüdüm. İnatçı bir yapım var ve sanırım bu tavrım Arnavut kökenli olmamdan kaynaklanıyor.”

“Kadınların yaşı söylenmez” derler ama… (kahkahaatıyor) 44 yaşımdayım. 7 yaşında bir oğlum var. Adı Can. Hamilelik dönemim biraz sorunlu geçmiş, bebeğim dünyaya geldiğinde de sağlık sorunları yaşamıştı. Çok şükür ki şimdi her şey yolunda, Can’ım benim hayattaki en değerli varlığım. Ona çok bağlıyım ve fazlasıyla üzerine titriyorum. Kendimi, enerjik ve hayat dolu bir insan olarak tanımlayabilirim.”

İlk sahne deneyiminizi nasıl yaşadınız?

“Babamın görevi nedeni ile Mersin ilindeydik. Babamın kurucusu olduğu Mersin Halk Evi Tiyatrosunda Samet Behrengil’in ‘KÜÇÜK KARABALIK’ isimli oyununda ‘Ceylan’ rolü ile 5 yaşında tiyatro ile tanışmış oldum.”

“LEYDİ GİBİ BÜYÜMEDİM”
“Kasiyerlik, sekreterlik, tezgahtarlık yaptım. Pazarlarda su satıp akşam eve dönerken kazandığım para ile balık alır ev ekonomisine katkıda bulunurdum. Evin tek çocuğu olmama rağmen babam bana daima ‘çalış kimseye eyvallahın olmasın, cebinde kendi kazandığın paran olsun’ derdi. Yani ben e bebek gül bebek leydi gibi büyütülmedim.”

Sinema ile ne zaman tanıştınız?

“Atıf Yılmaz’ın yönettiği ve Şener Şen’in başrolünü oynadığı ‘Değirmen’ filminde annem Şener Şen’in eşini, babam da Şener Şen’in en yakın arkadaşı Efkaf müdürü Kamuran beyi canlandırdığı bir sinema filmi çekimi için Kula’ya gitmişlerdi. Hafta sonu yanında kaldığım akrabamız beni annemlerin film setine götürdü. Film ekibi bir sahne için benim yaşlarımda bir kız aradıklarını, kendi aralarında konuştuklarını duyunca yanlarına gidip ‘Ben Eylem, ben bu rolü oynarım’ dedim. Yaşım henüz 12. Bana baktılar, filmin çekildiği yerdeki çevredeki çocuklardan farklı, özgüveni adeta tavan yapmış beni şöyle bir süzdüler, sonra biri kolumdan tutup kostüm odasına götürdü. Filmde rol alacağımdan ne annemin ne de babamın haberi yok. Yanlarına bile geldiğimi bilmiyorlardı. Sahne çekimi için eve geldiğimde anne ve babamla orada karşılaştık. Film ekibi de şaşırdı. Rolümü gayet güzel oynadım. Ertesi gün Atıf Yılmaz film ekibine bir yemek verdi. Yemeğe ben de davet edildim. Yemek sırasında Atıf Yılmaz beni yanına çağırıp, ‘sen kamera arkasında olmak istiyormuşsun. Bu konuda eğitim almak istediğini baban söyledi. Neden oyunculuğu düşünmüyorsun, ışık saçıyorsun ve kameranın önüne çok yakıştın’ diyerek sanırım bu günlere geleceğimi ta o zamandan gördü.”

Devlet Tiyatrosuyla tanışmanız peki?

“1997 yılında İzmit Şehir Tiyatrosu sınavı açıldı. Ben de bu sınava girerek kazandım. Seka sinemasında başlayan ve bir yıl sonra Süleyman Demirel Kültür Merkezi’nde devam eden tiyatro yaşantımın bu yıl 20.yılını kutladık. 1997 yılından beri İzmit’te yaşıyorum. Benim diyen İzmitliden daha iyi bilirim İzmit’i. Bu kent bana çok şey verdi. Duayen olmuş çok değerli isimlerle çalışma fırsatı yakaladım. Genç yaşta önemli rollerle İzmitli tiyatro severlerin karşısına çıktım. Bunu abartısız söylüyorum. Bu şehrin tiyatro seyircisi çok özel. Tiyatronun gerçekten hakkını veriyorlar ve tüm oyunlarımızda bizi hiç yalnız bırakmıyorlar.”

20 yıldır İzmit’tesiniz,İzmit hakkında ne söylersiniz?

“Evet 20 yıldır İzmit’teyim. Işıl Kasapoğlu ile başlayan tiyatro yaşantım hayatımın en önemli bölümü. İzmit’i çok seviyorum ve burada yaşamaktan keyif alıyorum. İzmit’in insanını seviyorum. İzmitçe sözlerine bayılıyorum bolummmm…”

Hayalini kurduğunuz bir proje var mı?

“Elbette var. Tek kişilik bir kadın müzikali oynamayı gerçekten çok istiyorum. Zeynep Özan ve Levent Muratoğlu’nun rol aldığı ‘Henry ve Alice’in Gizli Yaşamları’ isimli bir oyunu yönettim. Bu oyun Direkler arası en iyi kadın ve erkek oyuncu ödülünü aldı.”

Peki tiyatro dışındaki projelere nasıl zaman ayırıyorsunuz?

“Haftanın bazı günleri oyun olmadığı için diğer projelerle uğraşmaya zaman buluyorum. ‘Küçük besleme, Körfez Ateşi, Erkekler Ağlamaz, Şöhret, Benim Annem Bir Melek, Kaçak Gelinler ve Beni Böyle Sev’ isimli dizilerde de rol aldım. Zaman zaman başka projelerde de yer alıp ekranlarda seyirci ile buluşmaya devam edeceğim.”

Biz sizi tanımaktan oldukça keyif aldık. Son olarak neler söylersiniz?
“Kocaeli’de yaşamdan kesitlere de yer verdiğiniz Sokak Dergisi’nde bana yer vermenizden büyük mutluluk duydum. Sanata ve sanatçıya olan bakış açınız gurur verici. Bana zaman ayırdığınız ve dinlediğiniz için de teşekkür ediyorum. Kocaeli Sokak dergisinin başarılarının artarak devamını diliyor ve bu röportajı okuyan tüm tiyatro severleri sevgi ile selamlıyorum.”