Anne olmak...

Tıpkı bir önce ki gün ve yıllardır yaşadığı diğer sabahlar gibi. Kadın olmak demek illa anne olmak demek değildir. Anne olmak isteyip te sağlık sıkıntıları sebebiyle ya da Allah tarafından bebek sahibi olamayan binlerce kadın var. Bir tarafta da bir şekilde hamile kalıp çocuğunu dünyaya getiren ancak onu bir eşya gibi bırakan,terk eden hatta bazen akıl sağlığını düzgün kullanamayıp bebeğini öldüren adına anne dediğimiz kadınlar var.Tabi bir de gerçekten cefakar olan, hakikaten evladı için kendini paralayan,feda eden anneler var. Her kesin annesi kıymetlidir.Annelik bir meslek değildir olsaydı da karın tokluğuna çalışılan bir meslek olurdu. Önce karnında sonra  kucağında daha sonra da sırtında taşır anne evladını. Üstelik büyütünce görevi bitmez. Devam eder ölene kadar. Kaç yaşına gelirsen gel fark etmez.Sen hep o kadının küçük çocuğusun. Allah öyle bir şefkat vermiş ki annelere, evladının tenine rüzgar değse içi titrer.İlla doğurmak değildir annelik,nice evlat edinen aileler var. Ya da ebeveynler var çocuk büyüten,gözünden sakınarak bakan. Dedim ya anne olmak iç güdüsel bir duygudur ve aslında tüm kadınlarda vardır.

Bana göre ne olursa olsun evladını doğmadan yok etmeye çalışan ya da doğurup atan kişi anne olamaz. O sadece biyolojik tıbbi anlamda bebeği taşıyıcıdır. Hepsi bu kadar. Anne olmak çok başkadır. Dediğim gibi illa doğurmak değildir bahsettiğim . Kimi lüks sofralarda etle,sütle ,balla besleyerek büyütürken , kimi çöpten aldığı kuru ekmeği suyla ıslatarak doyurmaya çalışır evladını.

Kolay değildir anne olmak.