Bizim Çocuklar...

Bizim çocuklar hiç büyümüyor nedense. İlk okula kadar biz yediriyoruz,üzerini katlıyor yatağını düzeltiyoruz. Bir çocukla tartışsa devreye girip güya çocuğumuzu koruyoruz. Biz çocuğumuz özgür bırakamıyoruz ki öz güveni gelişsin . Koşarken,yürürken,düşmesin diye kolaçan ediyoruz. Oysa düşmeden ayakta durmayı nasıl öğrenecek? Her zaman hayatında biz olmıycaz. Tek başına kaldığında sudan çıkmış balığa dönecek. Yabancılar için 18 yaşına geldi mi atıyor ailesi sokağa diye küçümsüyoruz aslında onlar hayatta tek başına mücadele yolunu açıyor çocuklarına. Tamam biz evden çıkartmayalım çocuğumuzu ama biraz gelişimi için rahat bırakalım. Küçücük çocuklar ellerinde kaşık çatal döke döke yemek yiyor. Biz elimizde peçete hem kendimiz yediriyoruz hem de kendi yemek istese bile ay dökücen aman kaşığı şöyle tut diye çocuğumuzu yönlendiriyoruz.Özellikle erkek çocuklarını son derece hazıra alıştırıyoruz.Aslında kendimize yapıyoruz .

Neden derseniz sonuçta evlendiğinde aynı desteği eşinden de bekleyecek.Çoğunlukla bayanlar da çalışıyor artık ve hayat müşterek. Yani erkeğinevde de yardımı lazım. Erkek ya da kadın diye ayırmamak, insan olarakiş birliği gibi benimsetmek gerek.Neyse gelelim tekrar çocuklarımıza.Her kesin çocuğu kendine kıymetli ancak bunu çocuğunuza abartılıolarak aktarırsanız,çocuğunuz kendini bulunmaz hint kumaşı sanır veböbürlenir. Bencilleşir. Çocuğunuza verebileceğiniz en güzel şeyÖzgüvendir. Özgüveni olan çocuk çabalar,kazanabilmek için mücadele