Ebru Maral Minareci

kocaeligazete@gmail.com

Yazarın tüm yazıları

ÇOCUK OLMAK

Çocuk olduk her birimiz,farklı hayatlarda, farklı evlerde,farklı sokaklarda.

Ortak olan tek yönümüz çocukluğumuzdu.Masum,tertemiz,kötü niyeti olmayan,paylaşan,kavga eden ama hemen ardından beraber yine oyuna dalan çocuklardık.

Büyüdükçe çocukluğumuzu yavaş yavaş kaybettik. Oysa çocukken yalan ne bilmezdik,öyle içimizden ne geliyorsa bodoslama söylerdik.Elimiz yüzümüz sokakta oynarken kirlenirdi ama yüreğimiz hep bembeyazdı. Çocuk olmak ayrı bir dünya,ayrı bir gezegendi sanki. Orada yaşam o kadar güzel ve pembe ki.

Çocuklar ,çocuklarımız can damarımız ve onların kılına zarar gelsin istemeyiz değil mi? Ama bazı insanlar kendinin de çocuk olduğu günleri unutup ,tamamen kendi bencil ego ve sapkın istekleri için masum ,savunmasız küçücük bedenlere tecavüz ediyor ya da öldürüyor.

Oysa o çocukların daha ne hayalleri vardı. Gökyüzü masmavi,deniz mis kokulu,sıcacık çıkan fırın ekmeği çok lezzetliydi onlar için.

Küçücük şeylerden büyük mutluluklar çıkarır çocuklar.Ağlasa da,gülse de hiç çekinmez kaçırmaz gözlerini karşısındakinden.

Çocukluğumuzda yediğimiz salçalı ekmek,evimizin önünde yaptığımız piknikler ,evcilik oynadığımız günler ,saklambaç,yakan top,istop ve daha nice oyunlar ne kadar da güzeldi.

Şimdiki çocuklar bize bakış daha teknolojik bir dünyada çocukluğunu yaşıyorlar.Bizler gibi sokaklarda koşup oynamak yerine evde önünde tablet veya bilgisayar ile sanal alemde oynamayı tercih ediyorlar. Toprağa,çimene değmiyor neredeyse ayakları. Çıkaralım çocuklarımızı dışarı.Soka tozunu alsınlar,arkadaşlarıyla oynayıp,paylaşmayı da hak etmeyi de öğrensinler. Düşüp kalkmayı , birlikte eğlenmenin tadını alsınlar.

Evet biliyorum artık sokaklarda çocuklarımız çok güvende değil. Ancak görüş alanımız içinde ve güvenli bir çerçevede oynayabilir bütün çocuklar.

Böylece özgüvenleri artacak,enerjilerini hareket yoluyla atacak ve daha çok acıkmış olarak eve gelecek çocuklarımız olacak.Tıpkı bizler gibi,bizim çocukluğumuz gibi.

Akşam ezanı benim çocukluğumun eve girme saatiydi.Tüm anneler çocuklarına seslenir eve çağırırdı.

Dedim ya bizler çok şanslı çocuklardık.Her şey daha güzeldi o zamanlar.

O yüzden ne olursa olsun içimizde olan ve kalbimizin bir yanında uyuyan o küçük masum ve neşeli çocuğu hep canlı tutun.Ve kendi çocuklarımız için de suya,toprağa,çimene dokunun...

Yorum yaz

Yorumu gönder

UYARI: Bu içeriğe yorum yazarak Topluluk Kuralları'nı kabul etmiş bulunuyor ve bu alana yaptığınız yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan tüm yorumlardan site yönetimi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.