Ebru Maral Minareci

kocaeligazete@gmail.com

Yazarın tüm yazıları

Ne Çok Şeyi Özledik

Biz belki de geçmişteki yaşam tarzını bilen son kuşağız.80ler,90 lar ne günlerdi.O zamanlar komşularımız vardı.Şimdi yok mu demeyin tabi ki var ama asla eskiden olduğu gibi değil ilişkiler. Şimdi çoğumuz çalışıyoruz.Yan dairemizde kim oturuyor onu bile bilmeyen var. Eskiden öyle miydi ? Bıran yan komşunuzu tüm apartmanı hatta mahalleyi tanırdı herkes. Saygı ,hoşgörü ve sevgiyle yoğrulmuştu insan ilişkileri. Mesela hangi çocuk kimin kapısını çalsa su istese verilirdi hem de gülümseyerek.Akşam ezanı okundu mu annelerin sesi çınlatırdı mahalleyi. "Akşam ezanı okuyor hadi eve" diye.Salçalı ekmek meşhurdu .Her çocuk mutlaka yemiştir.

Sokakta oynardık.Ellerimiz taşa toprağa değerdi.Maç yapar,yakan top oynardık.İp atlardık ,evcilik oynardık.Yani hayallerimiz vardı .

Piyesler yapardık.Yeteneklerimizi keşfeder,araştırmaya yönelirdik.Mesela dereden kurbağa yakalar,incelemeye çalışırdık.

Tv.nun uzaktan kumanda ve renkler ile buluşması hayatımızda parlak bir dönüm noktası olmuştu.Herşeyden çabuk ve doyasıya mutlu olabiliyorduk.Gülümsüyorduk çünkü.

Pazardan alınan sebze meyve filelere konurdu.Bol bol alırdık herşeyden.Zaten bol bol da vardı tezgahlarda herşey.

Binalar daha az,yeşil alan,ağaçlar daha çoktu.Kalplerimizde yeşildi betonlaşmamıştı o zamanlar.
Büyüklere saygı vardı.Küçüklere hoşgörü.Bayramlar bile bayramdı o zamanlar. Ne heyecanlanırdık bayram sabahına.Herkes mesaj ile değil birebir geliş gidiş yaparak bayramlaşırdı birbiriyle. Şeker ikram edilir,kolonya tutulurdu.Bazı komşular ev baklavası ikram ederdi.Bambaşkaydı tadı.Çocuklara mutlaka mendil,harçlık verilirdi.

Mutluydu insanlar o zaman.Saygı vardı,anlayış vardı.
İşte gittikçe yitirdiğimiz şeyler bunlara bakılarak çok da kolay anlaşılabiliyor.
Önce bencil olduk,sonra sabırsız daha sonra öfkeli.Paylaşmaz olduk.Paylaşmadıkça gülümseyen yüzümüz çatık kaşlara döndü.Zili çalıp su isteyeceğimiz komşular yok artık.Çelik çomak ya da saklambaç oyununu bilmiyor çocuklar. Ellerinde telefon,tablet.Hayat sanal alemde ve internette onlar için.

Sokaklar ,parklar boş.Sıkışmış betonların arasına.Bir de çocuk istismarı yapanlar türedi.Nasıl aileler yollasın sokağa,parka evladını değil mi?

Zavallı sokak hayvanları bile bacağı ,kuyruğu kesik dolaşırken.
Ben çok özledim çocukluğumu.O günleri ve o insanları özledim ben.
Çok üzgünüm ki bizlerin çocukları bizim yaşadığımız o çocukluğu yaşayamadılar ve yaşayamayacaklar da.

Keşke zaman makinası olsaydı ve taaa o günlere dönüp geleceği yeniden inşa edebilseydik.
Ve yine salçalı ekmeği kahkahalar atarak neşe ile yiyebilseydik...

Yorum yaz

Yorumu gönder

UYARI: Bu içeriğe yorum yazarak Topluluk Kuralları'nı kabul etmiş bulunuyor ve bu alana yaptığınız yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan tüm yorumlardan site yönetimi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.