Ölüm ve yaşam arasındaki ince çizgi

İnsanoğlu doğar, büyür ve ölür. Bu kadar kısa bir cümle koca bir yaşamı anlatır. Aslında kocaman değildir yaşam ,şöyle bir bakın arkanıza nasıl geçtiğini anlayan var mı? Hep ne deriz; "nasıl geçti yıllar anlamadım". İşte bu kadar hızlı geçer, anlamadan,dinlemeden,görmeden.

Bu yüzden yaşarken yaşamak lazımgerçekten de. Hiç bir şey şu kısacık ömrü heba etmeye değmez. Tabi kiyaşamak için çalışmak ,para kazanmak gerekli bu yüzden sevdiklerimizeve kendimize çok vakit ayıramıyoruz ama en azından kalan saatleri iyideğerlendiriyor muyuz ? buna bakmalı. Hayatımızda sevdiğimiz biri ileayrılık yaşadığımızda (ölüm,başka şehre veya ülkeye gitme gibiayrılıklar) anlıyoruz değerini, yaşantımızdaki yerinin önemini.

Bunagerek kalmadan yaşamalı aslında.Hiç ummadığımız bir anda yaşa bakmadangelir ölüm pat diye. Hazırlanmanızı beklemez. Yarım kalan işlerinizibitirmenizi, ya da yaşayamadıklarını  yaşamanızı da beklemez. Hergünün her anın tadını çıkarmak gerek. Sevdiğiniz  bir yemeğiyediğinizde bile mutlu olmayı öğrenmeli. Böyle hayat dolu olmalıinsan. Yaşadığınız her ana, sağlıklı oluşunuza, derin nefesalabildiğinize şükretmeli. Siz nefes alırken alamayanların yemekyerken yiyemeyenlerin olduğunu hatırlayarak yapabildiğiniz her şeyeşükretmeli. Bardağın hep dolu tarafına bakmalı.

Boş tarafı zatenboştur. Size kızgınlık, öfke,huzursuzluk ve mutsuzluktan başka bir şeyvermez. O yüzden hep pozitif olmalı hayata karşı. Bu gün yaşanan günkar sayılmalı, yarına Allah kerim. Bakın şöyle bir etrafa hayatımız

pamuk ipliğine bağlı. Hiç ummadığınız anda serseri bir kurşun  gelir bulur sizi. Ya da bir trafik kazası ayırabilir hayattan. Bir anda kanser olduğunuzu ve 3 aylık ömrünüz kaldığını öğrenebilirsiniz. O zaman bile o kalan günlerin tadını çıkarmak gerek. Hep umutla yaşamak. Ve öyle yaşlanmak. Hırslar bizi karanlığa iter, öfke dipsiz kuyulara salar.

Bu dünyakimseye kalmamış kalmaz da . Hepimiz yolcuyuz ,gelip gidicez.Ölüm doğum kadar doğal ve gerçek.