Düşündüm!

Bu hafta ki yazıma konu seçerken , Müslüman Türkleri diğer Müslüman milletlerden ayıran neydi! diye düşündüm.

Elbette tek Müslüman millet biz değiliz ama!, Allah’ın dinini, Peygamber’in güzel ahlakını tüm dünyaya tebliğ eden İslam’ın sancaktarlığını asırlarca yapan Müslüman Türkler’ in din anlayışının Türk olmayan Müslümanlardan farkı neydi! Diye düşündüm.

İlk Önce Türk Milletinin Hz. Ali ve onun ehlibeytine “arapların da tamamından” herkesten daha fazla olan bağlılığını ve sevgisini düşündüm.

İlmin Şehrinin Peygamber efendimiz, Kapısının Hz Ali olduğunu, şehre kapıdan girmeyenlerin halinin harap olduğunu düşündüm.

Peygamberimin soyunu kurutmaya çalışan soyu kuruyasıca ebu süfyanın muaviyenin  yezidin soyunun Kerbela’ da döktüğü masumların kanının hala kurumadığını ve neden kurumadığını! düşündüm.

İkinci olarak, Türk Din Alimi İmam Maturidi’ nin Akli İslam ve Kalbi İslam öğretilerini düşündüm.

Türk Din Alimi İmam Maturidi’ den! kula kulluğun, şekilciliğin, ezberciliğin, taklitçiliğin ve kulaktan dolma bilgiler ile pek çoğu cahiliye döneminden kalma arap kültürünün İslam dini ile uzaktan yakından alakası olmadığını, titreyip kendimize özümüze döndüğümüz asırlarda İslam’ ı nasıl yaydığımızı ve tebliğ ettiğimizi düşündüm.

Üçüncü olarak, Hoca Ahmet Yesevi’ yi, Hacı Bektaş-i Veli’ yi, Sarı Saltuk’ u ve onların öğrettikleri Alevi – Bektaşi anlayışı ile bu topraklarda gönülleri nasıl fethettiğimizi düşündüm

Yenilenmekten gelişmekten tanışmaktan korkmamamız gerektiğini, her çağda bizi ayakta tutabilecek olan Türk Kültürünü tüm insanlığa yeniden anlatmamız gerektiğini düşündüm.

Yüce Allah’ı ve Dinimizi, korkutarak değil! sevdirerek tebliğ etmemiz gerektiğini düşündüm.

Dinimizin içe kapanmayı, dünyadan soyutlanmayı, yeniliğe karşı olmayı bin yıl önceki gelenekler ile yoksul, mağdur ve çağ dışı yaşamayı değil!, bilimi yeniliği, araştırmayı, sorgulamayı, modernliği, Allah’ı ve yarattığı güzellikleri arayıp bulmamızın dünyaya nizam getirip, atalarımıza layık olmamızın gereğini düşündüm.

Çocuklarımıza dinimizi öğretirken, yasaklayarak, baskı altına alarak, cezalandırarak değil!, anlatarak, öğreterek, göstererek, okutarak, sorgulatarak, Milli değerlerimiz ile bağdaştırarak , ve onlara örnek olarak yapmamız gerektiğini düşündüm.

Dişiyi potansiyel suç nedeni ve erkeğin hizmetkarı değil , Erkeğin dengi ve eşi olduğunu , erkek gibi bir insan, bir kişi olduğunu çocuklarımıza öğretmez isek şiddetin azalmayacağını aile yapısının iyice bozulacağını ve aslında tüm bozukluklarımızın sebeplerinden en önemlisinin bu olduğunu düşündüm.

Bunalımdan çıkış yolunun 100 yıl önce Türk Ocaklı büyük Türkçü Ziya Gökalp’in söylediği gibi “Türkleşmek, İslamlaşmak ve Muasırlaşmak” ile mümkün olacağını düşündüm.

Türkleşemeden İslamlaşmaya çalışır isek işid gibi el kaide gibi örgütlere, fetö gibi , hasan sabbah gibi tarikat ve cemaatlere aşırı bağlı, kökü temeli olmayan sorgulamayan kula kul anlayışının hakim olduğu zihniyetlere zemin hazırlama riskimizi düşündüm.

İlahiyatçılarımızın ve din görevlilerimizin Dört kapıyı ve kırk makamı bilip bilmediğini düşündüm.

İlahiyatçılarımızın ve din görevlilerimizin hatta ve hatta müftü efendilerin Maturidi aklı ve Yesevi Hikmetleri içerikli kitapları okuyup okumadıklarını düşündüm.

Düşündüğüm ve aslında cevaplarını çok iyi bildiğim şeyleri kendime saklamamın daha doğru olacağını düşündüm.

Bende düşündüm, kendimi de düşündüm çoğu zaman doğru konuştuğumu, çoğu zaman doğru yazdığımı ama çoğu zaman yanlış yaşadığımı düşündüm.